بلوچ گُـھارےءِ کاگد پہ آھانی نامءََ کہ دلاش پہ بلوچ و بلوچستانءَ سُـچيت
سری کہ بےمعنايا زوال ببيت گڑا بےمعنائيں گپےانت
سلام عليکم منی بلوچ راجءِ شيريں پُـسّگاں بزاں "بلوچستانءِ راجی زرمبش"ءِ کماش، رھدربر و رھشوناں.
رند چہ سلامءَ، براتاں اگں وتی کستريں گُـھارءِ جاندراھیءَ بلوٹات بزاں داں ھنچنا پہ دُرّيں ھداءِ برکتءَ ساھے ماں کُنٹءَ رؤت و کئيت.
واجھيں براتاں! مئے بلوچ راجءِ روکيں چراگ شمااِت، بلوچستانءِ بانداتيگيں بانگ و گوانک شمااِت، بلوچ راجءِ مات و گھارانی لَـجّءِ پاسپان شمااِت. شمااِت کہ آيوکيں روچاں، ماتيں گلزمينءَ پہ نام و توار ماں دنياءِ ديما پيشدارگ. شمااِت بلوچستانءِ بے وسانی پشتپان؛ شمااِت کہ مروچيگ وتی لانک و سرين پہ بلوچ و بلوچستانءَ بستگ؛ شمااِت کہ وتی ھََيسی سراں بلوچستانءِ بيرک بستگ و چہ وتی زندءَ سرگوستگات. شمااِت کہ عھد و قرار گوں بلوچستانءَ بستگ تا وھديکہ بلوچ وتی واجہ وت مہ بنت، واب پر شما حرامانت. حلار بات انت بلوچستانءِ ماتانی شير پہ شمئے دابيں سوليں پُـسّگاں.
ھاں براتاں! شمئے وطن و قومءِ چَـمّ ، مروچی شما وانندھانی سرا سَـکّانت کہ شما بہ تواناِت گوں دُژمناں ديم پہ ديم بہ بئيت پرچی کہ قلمءِ تير چہ تپنگءِ تيرءَ گيشتر توار دنت و گيشتر توانت کہ دُژمنءَ جَـور و کُـچّل ماں دپءَ بہ دنت.
مروچی بلوچ راجءَ دورگِند و دور چاريں چم و اشکنوکيں گوش پکارانت پرچی کہ بدواھگيں دژمناں لانک پہ بدی بستگ.
او بلوچ! او بلوچ! کدی سرءَ ھوشءَ برجاہ کناِت. او بلوچ! تا کدی گلامیءِ زندگیءَ پر وت شات کناِت. پرچی نزاناِت؟ پرچی نزاناِت کہ گجر و پنجاپی و اوگان چہ تئی دستءَ نايا(ھُرماگ) پچ گِرانت و گوکی سَـکن تئی دستءَ دَينت.
او بلوچ! پرچی ھر چے تچـئے تئی آپ سارت نہبيت؛ پرچی گوشيگاں تئی گلزمينءِ ديم مدام دنز و دوتاں گپتگ، پرچی آسمانءِ ديم پہ شما تھار و گردانت؟
او بلوچ! تا کد تو رد کپئے؟ تا کد، اسلامءِ نامءَ تئی حق جنگ و برگ ببيت؟ کُتام اسلام اِنت کہ گوشيت يک مسلمانے پہ زور دگہ مسلمانےءِ لوگءَ بہ پُـتريت و آيیءِ لـَجّ وغيرتءِ سرا بيـڑ ببارت. ای تئی دژمنانت کہ يگّوش ترا پہ اسلامءِ نامءَ چہ راہءَ گِـسر کننت. تا کدی بلوچ بايد بہ گوشيت بلہ آقا پہ گجراں و جی اچھا پہ پنجاپياں. حيفانت پہ تو حيف.
او بلوچ! ياد کن وتی شھيديں براتانی ھوناں کہ ناحقءَ گجرانی و پنجاپيانی تيرانی آماچ بوت انت. ياد کن و بزان آ درچکے کہ گوں بلوچ راجءِ شھيدانی ھوناں آپ ديگ و رودينگ بوتگ، نميران اِنت، بلکيں روچ پہ روچ سانڈتر، ڈولدارتر و وشبوتر بيتاِنت. او بلوچ! ياد کن آ شھيداں کہ وتی پُـر سيتيـں سراِش پہ قوم و وطنءَ ندر کت. سار بکن، او منی ھمبل، منی راجءِ گِھيـں بَچ و دُتـّگ، پادا! پادا کہ وطن بُـن گپت، پادا کہ تئی لج چہ تئی دستءَ روگءَانت.
پادا مروچی گوں وتی براتاں کہ جاہاِش جتگ و لانکاِش بستگ ھمگام بکن پہ وتی حقانی گرَگءَ چہ بدواھگيـں دژمناں ؛ ھمراہ بئے گوں "بلوچستانءِ راجی زرمبش"ءَ کہ منی و تئی حقيـں توارانت.
ياداِت نہ بيت کہ تا زيکيں روچءَ، دژمناں ماں بولان و کرمانءَ چی کت، ماں دُزاپ و پھرہءَ، ماں سراوان و کوئٹہءَ ، ماں سرباز و ميناب و گِـہءَ چی کت. ياد بکن چون بےدردیءَ دژمناں، مئے شمئے برات جَت و شھيد کتانت و آ کہ انگت بندی جاھاں شپ و روچ شُـد و تـُنّ کشگءَانت و لٹّ و کُـٹّ بيگءَانت. ياد نکنئے کہ پرچی مئے شمئے بازيـں برات و گھار چہ وتی پت و پيرُ کی وطنءَ دراں ڈيہ کنگ بيتگانت. او بلوچ! بچار کہ دنياءِ بازيـں قوماں چہ دابيـں قربانی داتگ پہ وتی وطنءَ تا کہ وتی واجہ وت بيتگانت. قومے کہ وطنی نيست بزاں بےنام و تواراِنت و دگہ قومانی درميانءَ سراِی جَھلانت. بژنانت و بژن کہ ما ھم مروچی دگرانی گلاميـں.
بلے، "بلوچستانءِ راجی زرمبش"ءِ منی براتاں دلپروش مہ بئيت، سکّی و سوريانی ديما وتءَ بہ جَلّ اِت تا کہ وشنام بہ بئيت. مئے گھارانی گام گوں وتی براتانی گاماں ھمگامانت تا گُـڈی منزلءَ، ما ھم بلوچستانءِ بيرک سرءَ بستگ، حق گوں شما ھمراہانت. براتاں شما زاناِت کہ وطنءِ دارگ و پاسپانی کنگ مردانی کارانت بلے ما ھم وتی جوازتءَ گوں شما اوشتاتگيں، ھمتّءِ مردان مدتءِ خدا.
براتاں! نوں شمئے گھار، شما را رخصت کنت و شما را پہ ھدا سپاريت.
وشيں روچانی و بلوچستانءِ آزاتی و بلوچ راجءِ وت واجھیءِ رھچار!
شمئے گھار فاطمہ بلوچ
http://www.zrombesh.org/Nameha/kagad.htm